fbpx

Autor: Przemysław Szczepańczyk
opis na podstawie Kompendium Piwa Viking Malt

Parametry:
Ekstrakt początkowy: 22-36°Blg
Ekstrakt końcowy: 4-8°Blg
Zawartość alkoholu: 9-16% obj.
Goryczka: 50-100 IBU
Barwa: 20-40 EBC

Amerykańska interpretacja angielskiego Barley Wine z typowymi „amerykańskimi” charakterystykami, tj. wyższą goryczką i bardziej chmielowym charakterem z typowymi dla amerykańskich chmieli aromatami.

Wyróżniki stylu:
Bardzo mocne, rozgrzewające, gęste, wysoko chmielone, intensywnie słodowe, amerykańskie piwo górnej fermentacji. Od angielskiego Barley Wine różni się mocniejszym akcentem na aspekty chmielowe. Od Imperial IPA różni się wyższą gęstością i niższą wytrawnością oraz intensywniejszą, bogatszą słodowością.

Historia:
Pierwszym amerykańskim Barleywine był Old Foghorn z browaru Anchor, uwarzony po raz pierwszy w roku 1975, jednak to browar Sierra Nevada ze swoim piwem Bigfoot z 1983 r. wyznaczył standard dla typowo amerykańskiej, mocno chmielonej wersji stylu. Browar Anchor użył nazwy Barleywine zamiast angielskiej wersji Barley Wine z obaw przed nadgorliwymi urzędnikami, którzy mogliby potraktować trunek jak wino. Do tej pory najczęściej amerykańska nazwa stylu pisana jest łącznie a angielska oddzielnie.

Aromat:
Wysoki aromat chmielowy, o żywicznym, owocowym lub cytrusowym nowofalowym charakterze, ewentualnie zmieszany z aromatami chmieli angielskich, rzadziej kontynentalnych. Wysoka słodowość o charakterze chlebowym, słodkim, lekko karmelowym, bardziej neutralnym, mniej złożonym niż w angielskiej wersji stylu. Estry o neutralnym, lekko jabłkowym lub gruszkowym charakterze na poziomie średnio niskim do średniego. Niedopuszczalne są intensywnie bananowe aromaty. Alkohol powinien być wyczuwalny, ale na poziomie najwyżej średnim. Piwo zdominowane jest przez słód i chmiel, które powinny być dobrze zbalansowane, estry i alkohol stanowią tło dla tych aromatów. Diacetyl i aromaty siarkowe są wadą. Dopuszczalny najwyżej niski poziom aromatów wynikających z utlenienia piwa.

Wygląd:
Barwa bursztynowa do miedzianej, wysoka gęstość może być widoczna już po tym, jak załamuje się światło, a wysoka lepkość po tym, jak piwo klei się do szkła po zamieszaniu. Piwo może charakteryzować się lekkim zmętnieniem, szczególnie kiedy jest zimne i dopóki zjawisko to jest na niskim poziomie, nie jest uważane za wadę. Piana biała do beżowej, średnio obfita, nie musi być trwała.

Smak:
Wysoki smak słodowy, o chlebowym, lekko karmelowym charakterze zbalansowany wysokim poziomem cytrusowych, żywicznych lub owocowych chmieli. Smak może być wzbogacony chmielami o innej charakterystyce aromatycznej, ale powyższe cechy powinny dominować profil. Estry na poziomie średnio niskim do średniego o neutralnym lub lekko jabłkowym albo gruszkowym charakterze. Alkohol na poziomie średnio niskim do średniego, dobrze zintegrowany z innymi smakami, powinien mieć likierowy lub czysty charakter, nigdy fuzlowy lub rozpuszczalnikowy. Z początku piwo może wydawać się słodkie, na co wpływ ma zarówno wysoka słodowość, jak i alkohol, finisz powinien być jednak półwytrawny a resztkowa słodycz powinna być zbalansowana goryczką. Finisz powinien się długo utrzymywać w ustach i mieć charakter zbliżony do szlachetnych alkoholi, ale z chmielowym, żywicznym tłem. Piwo może być utlenione do poziomu średnio niskiego, nuty pochodzące z tego zjawiska powinny być jednak ukryte przez wysokie nachmielenie. Niedopuszczalne są nuty siarkowe i diacetyl, a także nuty palone.

Goryczka:
Średnio wysoka do wysokiej, chmielowo-alkoholowa. Powinna dominować nad słodyczą pomimo wysokiej słodowości. Może zalegać, ale nie może być szorstka.

Odczucie w ustach:
Gęste, lepkie piwo, przeznaczone raczej do powolnej degustacji niż do szybkiego spożycia. Wyraźnie rozgrzewające. Tekstura gładka, jedyna szorstkość i wysuszający charakter mogą wynikać z wysokiego poziomu alkoholu, nigdy z tanin. Pomimo swojej pełni nigdy nie powinno sprawiać wrażenia niedofermentowanego. Wysycenie od niskiego do średniego.

Surowce i technologia:
Głównie amerykański dwurzędowy słód pale ale, z dodatkiem słodów specjalnych typu crystal. Nie powinno się używać najciemniejszych słodów ani palonego ziarna, barwa powinna wynikać z długiego gotowania. Chmiele amerykańskie z ewentualnym dodatkiem innych odmian. Najczęściej zacierane jednotemperaturowo w środkowym przedziale temperatur scukrzania. Fermentowane w średnich temperaturach dla górnej fermentacji przy użyciu drożdży amerykańskich o wysokim poziomie odfermentowania. Rzemieślnicze Barleywine często leżakowane są w beczkach, w przypadku konkursów piw domowych aromaty beczkowe są niepożądane o ile organizator nie zaznaczy inaczej.

Przykłady komercyjne:
Anchor Old Foghorn, Sierra Nevada Bigfoot, PINTA American Barleywine Grand Prix, AleBrowar Hard Bride, Doctor Brew Barley Wine, Basior Browar Łąkomin