Wee Heavy

Autor: Przemysław Szczepańczyk

opis pochodzi z Kompendium Piwa Viking Malt

Pobierz PDF: Wee heavy

Parametry:
Ekstrakt początkowy: 16-35°Blg
Ekstrakt końcowy: 3-10°Blg
Zawartość alkoholu: 6,5-10% obj.
Goryczka: 17-35 IBU
Barwa: 28-50°EBC

Deserowe, słodowe, mocne piwo ze Szkocji. Gęste, dekstrynowe i charakteryzujące się niską zawartością chmielu.
Wyróżniki stylu:
Ekstremalnie słodowe, karmelowe, mocne, mało chmielone, gęste szkockie piwo górnej fermentacji. Od barley wine różni się niższym nachmieleniem, niższym odfermentowaniem, niższą owocowością i wyższą, bardziej karmelową słodowością.
Historia:
Rozwój piwowarstwa w Szkocji w dawnych latach determinowały głównie czynniki naturalne. Zimny północny klimat nie nadawał się pod uprawę chmielu, przez co musiał być on importowany i przez to drogi. Nie można było fermentować piwa w temperaturach typowych dla angielskich ale, co skutkowało najczęściej niższym odfermentowaniem i czystszym profilem lokalnych wyrobów. Nazwa stylu pochodzi od „Fowler’s Wee Heavy”, a oznacza „małe mocne”, co wiąże się z faktem, że sprzedawane było w butelkach o pojemności ok. 350 ml. Styl zdobył popularność szczególnie w Belgii i USA.
Aromat:
Dominują aromaty słodowe na wysokim poziomie. Słodowość powinna mieć charakter karmelowy, toffi, ciasta drożdżowego, szkockich ciastek maślanych. W mocniejszych wersjach wyczuwalne nuty alkoholi, czyste lub likierowe na poziomie najwyżej średnim, podobnie jak estry o charakterze suszonych owoców lub śliwek. Chmiel na poziomie najwyżej niskim, ziemisty lub kwiatowy. Aromaty torfowe są wadą. Diacetyl dopuszczalny na poziomie do średnioniskiego. Poza tym profil czysty.
Smak:
Bardzo intensywny i złożony smak słodowy z wyraźną nutą karmelu, melasy, toffi lub ciastek maślanych. Estry i alkohol na poziomie od niskiego w do średniego. Estry powinny mieć charakter suszonych owoców (w szczególności rodzynek) lub śliwek. Chmiel praktycznie nie występuje w smaku, choć może pojawić się niska kwiatowa lub ziemista nuta. W smaku zdecydowanie dominuje słodycz, goryczka jest wyczuwalna na drugim planie lub całkiem w tle. Finisz półsłodki do słodkiego, długi, karmelowo-słodowy. Dopuszczalny Diacetyl na poziomie do średnioniskiego.
Goryczka:
Niska do średniej, chmielowo-alkoholowa, krótka lub średnio długa, łagodna.
Wygląd:
Ciemnoczerwone do ciemnobrązowego, z rubinowymi przebłyskami, klarowne. Piana beżowa do jasnobrązowej, zwarta, najczęściej mało lub średnio obfita i mało trwała. Może lepić się do ścianek szklanki.
Odczucie w ustach:
Pełnia wysoka, lepka, aksamitna, gumiasta tekstura. Wysycenie niskie do średniego. Rozgrzewanie alkoholowe powinno być wyczuwalne i kontrować w pewnym stopniu słodycz piwa.
Surowce i technologia:
Brytyjski słód pale ale, rozsądne ilości słodów karmelowych, niewielka ilość palonego ziarna dla nadania ciemniejszej barwy (tradycyjnie piwo barwiono karmelem, ponieważ stosowanie surowców niesłodowanych w szkockich browarach było do roku 1880 zakazane). Słody torfowe i wędzone są niedopuszczalne. W celu uzyskania zdecydowanie słodowego profilu i największej karmelizacji brzeczki, piwo można zacierać w wysokich temperaturach i długo gotować, nie ma jednak dowodów na to, że była to powszechnie stosowana w Szkocji praktyka. Chmiel angielski w niewielkich ilościach. Drożdże szkockie pracujące w dolnym zakresie temperatur górnej fermentacji, odporne na stres osmotyczny i alkohol, stosunkowo nisko odfermentujące i dające czysty profil.
Przykłady komercyjne:
Belhaven „Wee Heavy”, Gordon Highland „Scotch Ale”, Inveralmond „Blackfriar”, McEwan’s „Scotch Ale”, Orkney „Skull Splitter”, Browar ReCraft „21° Wee Heavy”.